Adalet Bakanlığı ve Kamu Gözetimi, Muhasebe ve Denetim Standartları Kurumu (KGK), 2018'den bu yana süregelen konkordato sorunlarına yönelik arka arkaya düzenlemeler hayata geçirdi. Ancak hukuk ve denetim çevrelerinden yükselen ortak ses, asıl sorunun kapı önünde değil çok daha içeride olduğuna işaret ediyor.
Ardı ardına gelen düzenlemeler
KGK, geçen yıl sonbaharında iki ayrı karar yayımladı. Ekim 2025'te Resmî Gazete'de yayımlanan kararlarla, faaliyet izni iptal edilen denetim kuruluşlarında çalışmış bazı denetçilerin konkordato denetimlerinde belirli süreyle görev alması yasaklandı; yeni yetkilendirilen bağımsız denetim kuruluşları için ise üç yıllık tecrübe şartı zorunlu hale getirildi.
Adalet Bakanlığı da bu sürece 13 Mayıs 2026 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan yönetmelik değişikliğiyle dahil oldu. Düzenleme, konkordato başvurularında dosyaya eklenmesi zorunlu "makul güvence raporu"nun hangi finansal raporlama standartlarına dayanacağını netleştirdi; bağımsız denetim kuruluşlarına da imza tarihinden itibaren otuz gün içinde Kuruma bildirim yükümlülüğü getirildi.
Neden yetersiz kalabilir?
Düzenlemelerin odaklandığı makul güvence raporları, başvuru anının fotoğrafını çeker — oysa konkordato süreci aylar hatta yıllarca sürebilen bir film. Başvuru tarihinde sağlıklı görünen bir şirketin bilançosu, süreç içinde yapılan rayiç değer hesaplarıyla köklü biçimde değişebilir; başlangıçta borca batık görünmeyen pek çok firma, kesin mühlet aşamasına gelindiğinde ret veya iflas kararıyla yüz yüze geliyor.
Çözümün yalnızca makul güvence raporlarına yönelik yeni kısıtlamalar getirmekten geçtiğini düşünmüyoruz. Konkordato sürecinin temel sorunları, başvuru belgesinin ötesindeki yapısal kırılganlıklarda yatıyor.
Hukuk ve denetim çevrelerinin ortak değerlendirmesiSomut bir sorun daha var: maliyet. Avukatlık ücretleri, danışmanlık giderleri, komiser ücretleri ve mahkeme harçları bir arada değerlendirildiğinde, orta ölçekli bir işletmenin yıllık konkordato yükü milyonlarca liraya ulaşabiliyor. Üstüne bir de piyasa güveni kaybı ekleniyor; tedarikçiler mesafeli duruyor, alacaklı baskısı tırmanıyor.
Başvuru sayıları sistemin sınırlarını gösteriyor
Artan başvuru hacminin yanı sıra tasdik oranları da sisteme ilişkin soru işaretleri doğuruyor. Konkordato talep eden işletmelerin önemli bir bölümü süreç sonunda ret veya iflas kararıyla ayrılırken, tasdik kararı alan firma sayısı görece sınırlı kalıyor. 2023'e kıyasla kesin mühlet kararlarındaki artışın yüzde 383, iflas kararlarındaki artışın ise yüzde 280 olduğu aktarılıyor. Banka uygulamalarından kaynaklanan sorunlar da süreci zorlaştıran etkenler arasında; mühlet kararı sonrasında bile yaşanan ihtilaflar işletmelerin nakit akışını sekteye uğratabiliyor.
Kapsamlı kanun reformu beklentisi
Adalet Bakanlığı'nın bir süredir kapsamlı bir kanun taslağı üzerinde çalıştığı bilinse de henüz sonuçlanmadı. Bu taslağın yalnızca başvuru koşullarını ağırlaştırmakla kalmayıp komiserlik kurumunu güçlendiren, finansmana erişimi kolaylaştıran ve imtiyazlı alacaklar için devlet destekli güvence mekanizmaları içeren yapısal düzenlemelere yer vermesi bekleniyor. Aksi hâlde, art arda gelen yönetmelik değişikliklerinin sistemin özündeki sorunları çözmeden şeklî adımlar olarak kalacağı değerlendiriliyor.
