Orta Doğu’da Tel Aviv’den Dubai’ye kadar uzanan geniş bir coğrafyada devam eden füze savaşı, tarafların lojistik ve askeri sürdürülebilirlik kapasitesini test ediyor. 28 Şubat 2026’da başlayan çatışmaların ardından İran’ın füze fırlatma oranlarında gözlenen düşüş, askeri uzmanlar arasında "envanter tükenmesi mi yoksa stratejik koruma mı?" sorusunu tartışmaya açtı. Stratejik ve Uluslararası Çalışmalar Merkezi (CSIS) uzmanları, fırlatma temposundaki yavaşlamayı ABD ve İsrail’in İran altyapısına yönelik başarılı saldırılarına bağlıyor.
İngiliz istihbarat kaynakları ve bağımsız savunma analistleri, İran’ın envanterinde halen bin adeti aşkın balistik füzenin yanı sıra çok sayıda seyir füzesi ve İHA bulunduğunu öngörüyor. Mevcut düşük yoğunluklu saldırı temposuyla İran'ın bu kapasiteyi iki hafta daha sürdürebileceği belirtiliyor. Ancak üretim tesislerinin ve tedarik zincirlerinin aldığı hasar nedeniyle, kullanılan mühimmatın kısa vadede yerine konulması zor görünüyor.
Stratejik rasyonelleme ve savunma delme taktikleri
Ulusal Güvenlik Çalışmaları Enstitüsü uzmanlarına göre Tahran, büyük salvolar yerine daha küçük ama sürekli saldırılarla "dayanıklılık" stratejisi izliyor. Bu yaklaşım, İsrail ve Körfez ülkelerinin hava savunma sistemlerini uzun vadede maliyet ve mühimmat açısından yormayı hedefliyor. Özellikle Tel Aviv gibi yoğun nüfuslu bölgelere yönelik küme savaş başlığı kullanımı, hava savunma sistemlerinin her parçayı imha etmesini zorlaştırarak psikolojik üstünlük kurma çabası olarak yorumlanıyor.
Hipersonik füzeler ve saklı envanter riski
Henüz operasyonel sahada görülmeyen Fattah-2 hipersonik füze sistemleri ve Sejjil gibi gelişmiş platformların stoklarda tutuluyor olması, çatışmanın tırmanma potansiyelini canlı tutuyor. Uzmanlar, İran’ın en modern silahlarını "son çare" veya "caydırıcılık" unsuru olarak yedekte tuttuğunu, ancak üretim kapasitesindeki kısıtlamalar nedeniyle bu sistemlerin sayısının sınırlı olabileceğini vurguluyor.
